Australia

Κώστας Καραμάρκος: Αγγελία θανάτου

• Bookmarks: 3


Είχε πολλά προβλήματα με την υγεία του.  Νεφρά, όραση, καρδιά, χοληστερίνη…  Ποτέ στ’ αλήθεια δε θυμόταν ν’ απαριθμήσει στους γιατρούς, κάθε φορά που τον ρωτούσαν, όλα τα φάρμακα που έπαιρνε καθημερινά, ήταν τόσα μα τόσα πολλά…  Ήταν όμως που άρχισε και να ξεχνάει κάπως, πια…  Ίσως και να παραιτείται απ’ τη ζωή…

Τα τελευταία χρόνια, στους γιατρούς τον έτρεχε η γυναίκα του.  Δυσκολεύονταν να οδηγήσει ο ίδιος…  Μια μέρα, τον έφερε και στο νοσοκομείο.  Του ζήτησε να καθίσει σε ένα κεντρικό σημείο για να τον βρει εύκολα και αυτή συνέχισε την προσπάθεια αναζήτησης χώρου στάθμευσης για τ’ αυτοκίνητό τους.   Πολύς ο κόσμος που μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία κάθε μέρα, δε βρίσκεις εύκολα να παρκάρεις κοντά. Αν μάλιστα μεταφέρεις άρρωστο, ή ηλικιωμένο άνθρωπο, τότε, τα πράγματα ζορίζουν.

Τη μέρα που η κυρά Στέλλα έφερε το Γιάννη της στο νοσοκομείο, γινόταν χαμός.  Καλός ο καιρός, πολλά τα ραντεβού στα εξωτερικά ιατρεία, μεσημεριανό διάλειμμα είχαν οι εργαζόμενοι, γινόταν χα-μός!  Και ξαφνικά, μέσα σ’ αυτό το πολύβουο μελίσσι, ακούω μια γυναικεία φωνή να φωνάζει ανήσυχα το όνομά μου. «Κώστα, Κώστα, μήπως είδες το Γιάννη μου»;   Δεν τον είχα δει, έψαξα να τον βρω μέσα από τον υπολογιστή, αλώνισα όλους τους διαδρόμους του νοσοκομείου, τελικά τον βρήκα! Μεγάλη η ανακούφιση και η χαρά της.  Μεγάλη η αγάπη, αλλά κι ο σεβασμός στο Γιάννη της.  Αυτόν το σεβασμό τον έδειχνε με κάθε τρόπο.  Τον καταλάβαιναν ακόμα κι οι πέτρες…

Με τον κυρ Γιάννη συναντηθήκαμε ξανά μετά από μήνες.  Πάλι στο νοσοκομείο.  Δεν είχε έρθει μαζί του η κυρά Στέλλα εκείνη τη μέρα.  «Σ’ αγαπάει πολύ η γυναίκα σου κυρ Γιάννη», του είπα.  Αν και το ήξερε, έλαμψαν τα μάτια του από χαρά!  «Την έκλεψα Κώστα! Την αγαπούσα και την έκλεψα!», μου είπε γεμάτος χαρά και περηφάνια. « Ήταν 16 χρονών όταν την έκλεψα κι εγώ 24!  Πήρα μια σκάλα, πήρα και τον κουμπάρο μας κι ένα βράδυ που έλειπε ο πατέρας της, πήγα σπίτι της και την έκλεψα!  Την είχα μέσα στο δικό μου σπίτι ένα μήνα χωρίς να την πειράξω.  Έναν μήνα, Κώστα!  Πρώτα παντρεύτηκα στην εκκλησία με παπά και με κουμπάρο και μετά την πείραξα», ανέφερε, ενθυμούμενος τα παλιά με μια απέραντη γλύκα στο πρόσωπό του. «Περάσαμε πολλά.  Χάσαμε και μεγάλο γιο σε τροχαίο στην πατρίδα. Αυτό μας σκότωσε. Όλα όμως μαζί τα περάσαμε στη ζωή.  Είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αυστραλία, λύπες και χαρές, όλα μαζί τα περάσαμε.  Σπάνια να μαλώσουμε καμιά φορά, σα ζευγάρι.  Είμαστε παντρεμένοι 60 χρόνια», συμπλήρωσε.

Εγώ αυτά τα ηλικιωμένα ζευγάρια Ελλήνων μεταναστών τα ζηλεύω.  Κυρίως όμως τα θαυμάζω.  Τόση έγνοια, τόση τρυφερότητα, τόση αγάπη ο ένας για τον άλλο, μετά από 60 ολόκληρα χρόνια συνύπαρξης!  Υπάρχουν αυτά;  Μπορούν να γίνουν αυτά στις μέρες μας;  Αναρωτιέμαι ώρες ώρες…  Άλλες εποχές, άλλη πάστα ανθρώπων και σχέσεων, απαντώ στον εαυτό μου.

Στεναχωρήθηκα. Στεναχωρήθηκα πολύ προχτές, όταν έφτασα στις αγγελίες θανάτου, ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα.

 


Warning: json_decode() expects parameter 1 to be string, object given in /home/customer/www/kosmosnewspaper.com.au/public_html/wp-content/plugins/posts-social-shares-count/classes/share.count.php on line 86
3 recommended
comments icon0 comments
0 notes
8 views
bookmark icon

Write a comment...