Australia

Κείμενα στον Κόσμο: Κώστας Καραμάρκος, Αυτοβιογραφία

• Bookmarks: 11


ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ανοιξιάτικο ξύπνημα!  Τώρα που έστησε ο έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη του ποιητή.  Ανοιξιάτικο ξύπνημα, κυριακάτικο ξύπνημα με τα πράγματα και τα θαύματα των παιδιών μες στις πλατείες.

Με το πινέλο του Δημήτρη Χορν, με τη φωνή και τους στίχους του Σωκράτη Μάλαμα θέλω να ζωγραφίσω τα παιδιά μες στην πλατεία, ανάμεσα στη Ρωμαϊκή Αγορά και στο άγαλμα του Βενιζέλου.  Τα περιστέρια που ρέουν ανηλεώς το άγαλμα του εθνάρχη με κουτσουλιές, τους αλλόεθνους μετανάστες που παίζουν παράνομα παιχνίδια στα παγκάκια…  Θέλω να ζωγραφίσω τους περηπατητές, τους ποδηλάτες, τους αθλούμενους που πάνε πάνω κάτω, πάνω κάτω με φόντο τη θάλασσα, παρέα με γλάρους και κλοσάρ, παρέα με σκύλους και θρύλους…

Για την Αθήνα που θυμίζει Παρίσι και τη Θεσσαλονίκη που θυμίζει Βερολίνο…  Για τα εγκλήματα πάθους που έγιναν στα εγκαταλειμμένα από το χρόνο και τους ανθρώπους παλιά ξενοδοχεία της Εγνατίας.  Για τα ανήλια δρομάκια απ’ όπου ξεπροβάλουν φαντάσματα από το ποδοσφαιρικό, από το εργατικό, από το πολυφυλετικό παρελθόν της πόλης, θέλω να μιλήσω.

Ο Γιώργος Κούδας με κοντό παντελονάκι να παίζει μπάλα στο Διοικητήριο, ο Γρηγόρης Λαμπράκης με κουστούμι να διασχίζει τη Βενιζέλου, ο Μπεναρόγια και η Φεντερασιόν, το κουτούκι του Τσιτσάνη στην Παύλου Μελά την περίοδο της Κατοχής, οι στοιβαγμένοι στο Πάρκο Ελευθερίας εβραίοι κάτοικοι της πόλης να περιμένουν τα μεταγωγικά με προορισμό το θάνατο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Κεντρικής Ευρώπης, ο Διονύσης Σαββόπουλος έφηβος να γρατσουνάει μια κιθάρα, ο Κωστής Μοσκώφ ζωντανός να παραμυθιάζει «αθώες» Ελληνοαυστραλέζες σχετικά με τις πολλές γκόμενες των Ελλήνων…

Θέλω να ζωγραφίσω! Να ξαναμυρίσω τη μούχλα των παλιών κινηματογράφων της πόλης πριν ανακαινιστούν και πριν γίνουν Σούπερ Μάρκετ, θέλω.  Για τη φλυαρία του γαλλικού σινεμά επιθυμώ να κουβεντιάσω.  Το Ροζέ Βαντίμ που μας γνώρισε την Μπριζίτ Μπαρντό, την Τζέιν Φόντα και την Κατρίν Ντενέβ στα νιάτα τους, γουστάρω…  Θέλω να ζωγραφίσω τα παιδιά μες στην πλατεία του Μπακόλα, τις πελατείες των μικρών καφέ με τα χρώματα του Λοτρέκ, τον Αργύρη Μπακιρτζή να κουβαλάει ζαρζαβατικά με το παπάκι του, το Γιώργο Ακοκαλίδη να αγωνιά για το μέλλον του τόπου με το πενάκι του, θέλω να ζωγραφίσω…

Συγκινούν πολύ, συγκινούσαν πάντα, ιδίως την άνοιξη, τα αποδημητικά πουλιά…  Συγκινούν πολύ, συγκινούσαν πάντα, οι γκόμενες της κινηματικής Αριστεράς, οι φίλοι που παρακολουθούσαν διαλέξεις για το έργο του Μαξ Βέμπερ στο πανεπιστήμιο προσπαθώντας να ρίξουν μια γυναίκα, οι πλανόδιοι μουσικοί, τα πλανόδια σκυλιά, τα πλανόδια γατιά, άνθρωποι και τετράποδα που αναρωτιούνται ποιοι επιτέλους μπορούν να αλλάξουν τις διαστάσεις του γηπέδου, ποιοι μπορούν να παίξουν θεαματική, επιθετική, αποτελεσματική μπάλα…

Θέλω να ζωγραφίσω ταξιτζή με μουστάκι, το Hakim να ρωτάει αν οι άνθρωποι που ξεπροβάλουν στην άλλη άκροι του δρόμου είναι μαζί μας ή εναντίον μας.  Λατινοαμερικάνους εραστές που το πέζανε αντίσταση στα αμφιθέατρα της νιότης για να ρίξουν φοιτήτριες θέλω να σκιτσάρω, τώρα που έστησε ο έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη κι οι νεραντζιές κι οι φλαμπουριές την Πασχαλιά προσμένουν, μαζί με την ερημωμένη επαρχία…

Τον Χρύσανθο να τραγουδάει το «Μεγαλέξανδρο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου θέλω ν’ ακούσω, τις «Εσπερίδες» του Γιάννη Αργύρη να επισκεφτώ ξανά, το Νέο Κύμα που με το πέρασμα του χρόνου συνταξιοδοτήθηκε κι αυτό θέλω να βρω.  Πάνω στο Γιώργο Ζωγράφο να τραγουδάει για Ιρλανδούς και Ιουδαίους, κάπου εκεί στα στενά της Πλάκας θέλω να πέσω, πάνω στο Neal Young να σκοντάψω, να τραγουδήσουμε μαζί το «Hey Hey, My My, Rock and Roll would Never Die»…

Βόλτα στις γειτονιές του κόσμου θέλω να κάνω, μια Κυριακή πρωί.

Στην Isla Negra του Πάμπλο Νερούδα να ξυπνήσω, ένα ξύλο που ξεβράζει η θάλασσα θέλω να ‘χω για γραφείο μου, όπως αυτός, ο μεγάλος γκομενιάρης, ο Νερούδα…

Βόλτες στις μεγάλες παραλίες, στις μεγάλες αποβάθρες, στα μεγάλα λιμάνια του κόσμου θέλω να κάνω μια Κυριακή πρωί…  Στο Venice Beach, στην Αμβέρσα, στο Brighton, στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης λίγο πριν πέσει ο ήλιος, σε μέρη όπου οι επίγονοι δε λιθοβολούν τους ξένους, σε πόλεις όπου οι επίγονοι δε θύουν σε ομοιώματα, Μανόλη…

Κείμενο: Κώστας Καραμάρκος

Photo: Young man cleaning window. Cabramatta before Covid-19 (Ubi Sunt-Yannis Dramitinos)

11 recommended
8 views
bookmark icon