Για να ξέρουμε τι τρώμε

 -  -  13


Οι Μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι, έχουν καθιερώσει ένα τρόπο επεξεργασίας τροφών και σφαγής ζώων, ώστε σύμφωνα με τη θρησκεία τους, να είναι καθαρά. Οι μεν Μουσουλμάνοι αποκαλούν τα τροφιμα που για την παρασκευή τους έχει ακολουθηθεί η διαδικασία που απαιτεί η θρησκεία τους, Χαλάλ (Halal),  οι δε Εβραίοι Κόσερ (Kosher). Έτσι οι πιστοί έχουν εμπιστοσύνη πως τα τρόφιμα που καταναλώνουν, είναι καθαρά. Για τους Χριστιανούς και τους πιστούς άλλων θρησκειών, δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος κανόνας παρασκευής των τροφίμων και εξυπακούεται πως οι καταναλωτές περιμένουν από τις βιομηχανίες να παράγουν τρόφιμα που δεν είναι επικίνδυνα για την υγεία.

Όμως επειδή δεν ακολουθούν όλοι τον Χριστιανικό κώδικα ηθικής ή κάποιον άλλο κώδικα που να εγγυάται την προστασία του καταναλωτή, το έργο αυτό το έχει επωμισθεί η κυβέρνηση και όπως φαίνεται, διαδοχικές κυβερνήσεις μάλλον το έβλεπαν σαν αγγαρία. Το αποτέλεσμα είναι, σε μία εποχή που υποτίθεται πως οι πολίτες προστατεύονται απέναντι σε κάθε είδος απειλής εναντίον της σωματικής τους ακεραιότητας ή της ψυχικής τους γαλήνης, να μένουν τελείως απροστάτευτοι απέναντι σε απειλές της υγείας τους από τα τρόφιμα που καταναλώνουν καθημερινά. Φυσικά αν αποδειχθεί πως κάποιος αρρώστησε από κατανάλωση ακατάλληλων τροφίμων, οι συνέπειες για τον κατασκευαστή θα είναι σοβαρότατες.

Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στο γεγονός πως τα τρόφιμα μπορεί να είναι σιωπηλοί δολοφόνοι σε βάθος χρόνου. Έτσι ούτε κανείς αντιλαμβάνεται έγκαιρα την καθημερινή φθορά που υφίσταται το σώμα του από ακατάλληλες τροφές, ούτε και είναι εύκολο να αποδείξει πως μία συγκεκριμένη τροφή του προκάλεσε βλάβη στην υγεία του. Στο βωμό του υψηλότερου κέρδους, θυσιάζεται η δημόσια υγεία, η οποία απειλείται από μεταλλαγμένα, από χημικά, από τοξίνες και από άλλους παράγοντες που μπορούν να βλάψουν την υγεία του.

Οι κυβερνήσεις έχουν ψηφίσει δρακόντεια μέτρα προστασίας του καταναλωτή όταν αγοράζει αυτοκίνητο, ασφάλεια, ηλεκτρικές συσκευές, αλλά δεν του δίνουν ούτε καν την ευχέρεια να επιλέξει αν θα αγοράσει ένα τρόφιμο, γνωρίζοντας ακριβώς τις προδιαγραφές του. ‘Ομως τα τρόφιμα είναι αυτά που όχι μόνο μπορεί να μας βλάψουν οικονομικά όπως ένα οποιοδήποτε προϊόν για το οποίο γνωρίζουμε τις προδιαγραφές του, αλλά μπορεί να βλάψουν την υγεία μας ανεπανόρθωτα. Ίσως δεν είναι τυχαία τα αυξημένα κρούσματα καρκίνου στις σύγχρονες κοινωνίες και πιθανώς η διατροφή μας να συμβάλλει στην ανάπτυξη καρκινικών όγκων.

Θα περίμενε κανείς πως ο καταναλωτής θα είχε την ευχέρεια να επιλέξει ποιό προϊόν θα αγοράσει και ποιό όχι, με βάση την προσωπική του προτίμηση που θα βασίζεται στη γνώση του πρόϊόντος. Όμως ετικέτες που αναγράφουν, «Συσκευάζεται στην Αυστραλία από εισαγόμενα προϊόντα», κάθε άλλο παρά διαφωτιστικές είναι. Από που εισάγονται αυτά τα προϊόντα και πως παράγονται; Κανένας δεν μπορεί να το καταλάβει. Την ίδια σύγχυση προκαλούν και ετικέτες που αναγράφουν «Συσκευάζεται στην Αυστραλία από εγχώρια και εισαγόμενα προϊόντα». Ποιά είναι εισαγόμενα και ποιά εγχώρια και σε τι ποσοστό αντιπροσωπεύεται το καθένα και από ποιά χώρα προέρχονται τα εισαγόμενα; Σε μιά εποχή που οι μεταφορές είναι τόσο προηγμένες, τα πάντα μπορούν να μεταφερθούν από τη μιά χώρα στην άλλη.

Έτσι αγροτικά προϊόντα που παράγονται σε χώρες με υψηλό δείκτη μολύνσεως του εδάφους ή των ποτιστικών υδάτων, βρίσκουν τελικά το δρόμο τους στο τραπέζι του Αυστραλού καταναλωτή, ο οποίος ούτε καν υποψιάζεται από που μπορεί να προέρχεται το συγκεκριμένο προϊόν με την ετικέτα χωρίς νόημα. Ακόμη χειρότερη γίνεται η θέση του καταναλωτή, όταν τα σούπερμάρκετ δεν έχουν ούτε ένα αντίστοιχο προϊόν που να είναι 100% Αυστραλιανό ή να προέρχεται από μία χώρα που την εμπιστεύεται.

Μετά από πολλές διαμαρτυρίες από ενώσεις καταναλωτών, απλούς πολίτες αλλά και ερωτήσεις βουλευτών στη Βουλή, ψηφίστηκαν πέρυσι νέοι νόμοι για τις ετικέτες, με ισχύ από την 1η Ιουλίου 2016, με μεταβατική περίοδο 2 χρόνων, οπότε και θα είναι υποχρεωτική η τήρηση των νέων νόμων.

Φαίνεται όμως πως η πίεση των επιχειρήσεων στην κυβέρνηση, έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα και οι νέοι νόμοι επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να προκαλούν σύγχυση στον καταναλωτή με τα αναγραφόμενα στις ετικέτες των προϊόντων τους. Απλά θα αναγράφουν στις ετικέτες, που έχει κατασκευασθεί το προϊόν ή που έχει καλλιεργηθεί και που έχει συσκευασθεί. Όπως αναφέρει σχετικό ενημερωτικό διαφημιστικό της κυβέρνησης στο διαδίκτυο, τώρα θα μας λένε «Κατακευάστηκε στην Αυστραλία με τουλάχιστον 70% Αυστραλιανά υλικά».

Αν το υπόλοιπο 30% προέρχεται από μία χώρα που δεν θα αγγίζαμε τρόφιμα ακόμη και αν μας πλήρωναν, δεν μας το λένε. Πιό ξεκάθαρες θα είναι οι συσκευασίες που θα αναγράφουν “Καλλιεργήθηκε στην Αυστραλία» που θα σημαίνει πως ολόκληρο το προϊόν έχει καλλιεργηθεί και συσκευασθεί στην Αυστραλία. Λιγότερο ξεκάθαρες θα είναι οι ετικέτες σε συσκευασίες που θα αναγράφουν «Αυστραλιανό προϊόν» και θα αφορούν προϊόντα που έχουν καλλιεργηθεί στην Αυστραλία και το μεγαλύτερο μέρος της επεξεργασίας τους θα έχει γίνει στην Αυστραλία, αλλά ένα μικρό μέρος θα μπορεί να έχει γίνει στο εξωτερικό, σε μία χώρα που δεν θα αναγράφεται. Ακόμα χειρότερα θα είναι τα πράγματα στις συσκευασίες που θα αναγράφουν «Έγινε στην Αυστραλία» και θα αφορούν Αυστραλιανά ή εισαγόμενα προϊόντα που όμως θα έχουν επεξεργασθεί στην Αυστραλία. Χώρα προέλευσης; Άγνωστη.

Στα προϊόντα που συσκευάστηκαν στην Αυστραλία, απλά θα υπάρχει μία οριζόντια γραμμή, που θα δείχνει το ποσοστό του προϊόντος που προέρχεται από την Αυστραλία. Το υπόλοιπο; Άγνωστο. Το αποκορύφωμα της σύγχυσης του καταναλωτή όμως, θα είναι η τελευταία κατηγορία, όπου το προϊόν έχει καλλιεργηθεί, παραχθεί και συσκευασθεί στο εξωτερικό, οπότε θα αναγράφεται απλά η χώρα προέλευσης. Δηλαδή μία κονσέρβα με σαρδέλλες όπου, οι σαρδέλλες προέρχονται από την Αργεντινή, το σπορέλαιο από την Κίνα, η σάλτσα από την Ιταλία και η συσκευασία έγινε στην Ισπανία, θα αναγράφει ως χώρα προέλευσης την Ισπανία. Ο καταναλωτής που πιθανώς δεν θα την αγόραζε αν γνώριζε πως το σπορέλαιο προέρχεται από την Κίνα και δεν το εμπιστεύεται ή δεν του αρέσουν οι σαρδέλλες Αργεντινής, θα το αγοράσει επειδή η Ισπανία είναι μία χώρα που του εμπνέει εμπιστοσύνη.

Χωρίς περεταίρω ανάλυση για τα διάφορα συντηρητικά που προστίθενται στα τρόφιμα και αναφέρονται με τον βιομηχανικό τους αριθμό τον οποίο πολλοί λίγοι γνωρίζουν, είναι ολοφάνερο, πως ο καταναλωτής είναι απροστάτευτος. Ούτε χρειάζεται να επεκταθούμε στα γεννετικώς μεταλλαγμένα, στα λιπάσματα, στα φυτοφάρμακα ή στις ορμόνες και άλλες χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στις ζωωτροφές, για να αρχίσουμε να ανησυχούμε. Ο κίνδυνος είναι ορατός και πραγματικός και οι Μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι τον περιορίζουν ακολουθώντας τις επιταγές της θρησκείας τους που εν μέρει τους προστατεύει. Εμείς;

13 recommended
140 views
bookmark icon