Βούλα Πατουλίδου: Ο Ελληνισμός της Αυστραλίας δημιουργεί ένα μεγάλο πολιτισμό

 -  -  1


Βούλα Πατουλίδου: Ο Ελληνισμός της Αυστραλίας δημιουργεί ένα μεγάλο πολιτισμό

Συνέντευξη: Γιάννης Κορομβόκης

Βούλα Πατουλίδου ένα όνομα, μια ιστορία, μία γυναίκα σύμβολο, η πρώτη Eλληνίδα Ολυμπιονίκης και όλα αυτά για την Ελλάδα! Αύγουστος του 1992 διεξάγονται οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Βαρκελώνη .Ξημερώνει 6 Αυγούστου μια μέρα ορόσημο για τον Eλληνικό αθλητισμό. Τελικός των 100 μέτρων γυναικών μετ’ εμποδίων που συμμετέχει ανάμεσα στα μεγαθήρια του αθλήματος η δική μας Βούλα Πατουλίδου. Βλεποντάς την στον βατήρα της εκκίνησης καταλαβαίνεις ότι είναι αποφασισμένη να μην συμβιβαστεί με τίποτε λιγότερο από την πρώτη θέση. Οι xτύποι της καρδιάς αναρίθμιτοι, η ένταση στο αποκορύφωμα, όλα τα συναισθήματα σε έκρηξη και το αποτέλεσμα δικαίωση πολλών κόπων και θυσιών. ΧΡΥΣΗ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ! Στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου η Βούλα, η Eλληνική σημαία κυματίζει, ο Eθνικός μας Ύμνος ακούγεται και οι απανταχού Ελληνίδες και Έλληνες πανηγυρίζουν στους δρόμους την μεγάλη επιτυχία.

Είναι απόφοιτη του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού [Τ.Ε.Φ.Α.Α] παντρεμένη με τον Ολυμπιονίκη της άρσης βαρών Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, έχει ένα γιο τον Γιώργο που σπουδάζει προπονητική στην Αμερική. Στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές εξελέγη και τοποθετήθηκε αντιπεφερειάρχης αθλητισμου στην Κεντρική Μακεδονία.

Η Βούλα είναι μια προσωπικότητα με έντονη κοινωνικότητα, με σκέψη αχαλίνωτη, απαιτητική και αυστηρή με τον εαυτόν της και προτιμά τα έργα από τα μεγάλα λόγια.

Έχω την τιμή να γνωρίζω την Βούλα και αποτελεί κατά την προσωπική μου άποψη λαμπρό παράδειγμα για την νεολαία μας.

Από πότε ασχολείσαι με τον αθλητισμό και ποια ήταν τα κίνητρα;

Το 1986 έγινα αθλήτρια στίβου, αν και η πρώτη μου επαφή με το στίβο ήταν στο Λύκειο. Αρχικά επέλεξα να ασχοληθώ με το ύψος όμως πολύ γρήγορα στράφηκα στο μπάσκετ. Είχα πολύ καλό άλμα. Ξεκίνησα να παίζω στον Ηρακλή, ομάδα της Α1, όμως ούτε εκεί δεν ησύχασα. Κάπου μέσα μου είχα τη λαχτάρα για τον στίβο. Τα κίνητρα σίγουρα δεν ήταν οικονομικά. Αστεία υπόθεση για εκείνη την εποχή, ιδίως για μία γυναίκα. Ήταν στη φύση μου η κίνηση, η ταχύτητα. Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου, από μικρό κορίτσι, να τρέχω. Αυτή την ένταση και την σπίθα, την τιθάσευσαν οι προπονητές μου που με βοήθησαν να βρω τον δρόμο για τον στίβο.

Η ημερομηνία 6 Αυγούστου 1992 είναι έντονα χαραγμένη σε όλους του Έλληνες που κατέκτησες το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης. Εσύ πως ένιωσες;

Όπως ο δεξιός μου δικέφαλος “ξεκόλλησε” από τη ρίζα του μετά το τελευταίο εμπόδιο, έτσι και το μυαλό μου αποκολλήθηκε για κάποια δευτερόλεπτα από το σώμα μου, μέσα στο στάδιο. Το μόνο που με ¨κρατούσε¨ στην πραγματικότητα ήταν η αίσθηση του πόνου που μου έκαιγε όλη τη δεξιά μου μεριά. Επανήλθε η συνείδησή μου όταν αντιλήφθηκα ότι ο χρόνος των 12’’64  στο χρονόμετρο του σταδίου ήταν δικός μου! Ναι δικός μου! Ήμουν πρώτη! Χοροπηδούσα από την χαρά μου! Το εγκεφαλικό πάντως το γλίτωσα…

Κάθε φορά που θυμάμαι αυτό το συναίσθημα αναρωτιέμαι… Πόσο εύκολο είναι να περιγράφεις ένα τέτοιο σκηνικό με πρωταγωνιστή τον εαυτό σου στον… εαυτό σου? Βλέποντας σε στον βατήρα της εκκίνησης είδα μία Βούλα αποφασισμένη με τίποτε λιγότερο παρά μόνον με τη πρώτη θέση. Είναι έτσι; Το μετάλλιο ή τίποτα, ορκίστηκα στον εαυτό μου!

Για την Ελλάδα ρε γαμώτο που είπες μετά την επικράτηση στην κούρσα των 100 μ. μετ’εμποδίων είναι έντονα χαραγμένο στην μνήμη όλων μας. Πως σου βγήκε;

Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο του καθηγητή κοινωνιολογίας, Ηλία Φιλιππίδη. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Μου κάνει τρομερή εντύπωση όμως το γεγονός ότι ερμηνεύει στο άρθρο του τη φράση “για την Ελλάδα ρε γαμώτο” σαν να ήταν δίπλα μου εκείνη την στιγμή.  Γράφει λοιπόν: “ήταν μία κραυγή, ένα μείγμα πείσματος, πόνου, διαμαρτυρίας, διεκδικήσεως, αντιστάσεως. Η Πατουλίδου αισθανόταν την πρόκληση της «Νέας Εποχής» και ήθελε να αντιδράσει. Ήθελε, η Ελλάδα μας να παραμείνει μέσα στον χρόνο ως ιστορικό υποκείμενο, να παραμείνει σημείο υπέρτατης αναφοράς όλων των Ελλήνων και να μην καταντήσει ένα αντικείμενο «κανονικότητας» και «εκσυγχρονισμού». Μου άρεσαν όσα έγραψε και με βρίσκουν σύμφωνη. Με τιμά ιδιαίτερα και τον ευχαριστώ θερμά. Να ναι καλά όπου είναι. Εγώ απλά και ταπεινά θέλω να προσθέσω ότι αυτή τη φράση δεν τη λες για μια στιγμή. Τη λες για όλα όσα έχουν προηγηθεί και για όσα ευελπιστείς ότι θα ακολουθήσουν.

Ο αθλητισμός πόσο σε βοήθησε σαν άνθρωπο;

Επισκέπτομαι συχνά σχολεία όλων των τάξεων σε όλη την Ελλάδα. Και το κάνω γιατί ακριβώς θέλω να δείξω στα παιδιά, στο μέλλον μας, πόσο βοηθά ο αθλητισμός τον άνθρωπο. Πάντα τους μιλώ για τις στιγμές χαράς και περηφάνιας που ένιωθα όταν κέρδιζα σε έναν αγώνα, αλλά για τις δυσκολίες και τις αποτυχίες που αντιμετώπιζα. Ο αθλητισμός σε εμποδίζει να τα παρατάς, σε βοηθά να αντιμετωπίζεις κάθε δυσκολία με θάρρος και θέληση. Πέραν του “υγιή νου” μη ξεχνάμε το “υγιές σώμα”. Και δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στο καλλίγραμμο σώμα, αλλά κυρίως στον υγιή οργανισμό. Ο αθλητισμός με την συνηγορία των γιατρών μπορεί να βοηθήσει ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, με αναπηρίες. Οι χώροι άθλησης προσφέρονται για να έχουμε καλύτερη ποιότητα ζωής. Ο αθλητισμός δίνει παράταση στα νιάτα!

Είσαι ένα άτομο έντονα κοινωνικό. Στις επαφές σου με τον κόσμο πως βιώνει την οικονομική και θεσμική κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία;

Την βιώνει άγρια. Οι άνθρωποι που ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας, γιατί δυστυχώς όσο και να ευημερεί ένα κράτος, πάντα υπάρχει η φτώχεια σε μια μερίδα πολιτών, δεν έχουν να χάσουν τίποτε παραπάνω. Η μεσαία όμως τάξη, ο κύριος κορμός κάθε κοινωνίας, έχει χτυπηθεί αλύπητα. Η πλειονότητα αυτής της τάξης δεν έφταιξε σε τίποτα. Παρόλο που αυτή αποτελεί τον οικονομικό κορμό κάθε χώρας, κινδυνεύει να διαλυθεί στην πατρίδα μας. Πολλοί μιλούν για βαρβαρότητα. Εγώ μιλώ και για κατάφωρη αδικία.

Είσαι αντιπεριφεριάρχης κεντρικής Μακεδονίας με αρμοδιότητα τα θέματα αθλητισμού. Υπάρχουν οι υποδομές για να αθλείται η νεολαία;

Οι εγκαταστάσεις είναι πολλές. Υπήρξαν εποχές που χρήματα και επιχορηγήσεις έρεαν άφθονα. Πολλές από αυτές έχουν όμως αφεθεί στην εγκατάλειψη ή λειτουργούν με συνθήκες απαράδεκτες και ελλιπείς . Όταν ανέλαβα την Αντιπεριφέρεια Θεσσαλονίκης, υπηρεσιακοί συνεργάτες μου “ανακάλυψαν” (μη σας κάνει εντύπωση αυτή η λέξη, γιατί όντως στο ελληνικό δημόσιο υπάρχουν θαμμένοι και αναξιοποίητοι χρηματοδοτικοί κωδικοί) ένα κονδύλιο, που αφορά αποκλειστικά και μόνο την συντήρηση υφιστάμενων αθλητικών εγκαταστάσεων των δήμων που ανήκουν στα αυτοδιοικητικά όρια της Αντιπεριφέρειας Θεσσαλονίκης, ύψους περίπου 3.000.000 ευρώ! Ασύλληπτο ποσό για τον αθλητισμό σε επίπεδο αυτοδιοίκησης! Άμεσα κινητοποίησα όλες τις υπηρεσίες έτσι ώστε να ξεκινήσει η απορρόφηση αυτών των χρημάτων γιατί υπήρχε ο κίνδυνος να χαθούν. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, όλοι οι δήμοι πλέον με τις προγραμματικές συμβάσεις που έχουμε υπογράψει, έχουν προβεί σε όλες τις αναγκαίες βελτιώσεις των περισσότερων εγκαταστάσεών τους! Όπως αντιλαμβάνεστε, το σημαντικότερο σε μια εποχή κρίσης είναι η αξιοποίηση κάθε αναπτυξιακού εργαλείου που διαθέτει το κράτος μας. Αρκεί να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. ( Νομίζω ότι τουλάχιστον σε αυτό το θέμα μου επιτρέπεται να περιαυτολογήσω!)

Οι νέοι σήμερα ασχολούνται με τον αθλητισμό;

Ευτυχώς ναι. Ακόμα και η προπόνηση δύο-τρεις φορές την εβδομάδα στα γυμναστήρια είναι ενθαρρυντικό γεγονός. Βέβαια εξακολουθούμε ως χώρα να κατέχουμε ακόμα ένα κακό ρεκόρ που αφορά την παιδική παχυσαρκία, αλλά θεωρώ ότι πολλά γεγονότα, όπως οι συνεχείς διακρίσεις των αθλητών μας ανά τον κόσμο, οι ολοένα και περισσότερες αθλητικές εκδηλώσεις που οργανώνουν οι Δήμοι και οι Περιφέρειες ή ακόμα και η παγκόσμια τάση για καλλίγραμμα σώματα, ευαισθητοποιούν τη σημερινή νεολαία μας.

Η πολιτεία τι κάνει για τους Ολυμπιονίκες ώστε να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση για τους νέους μας;

Στις αρχές του 2018, το Συμβούλιο της Επικρατείας, ένα από τα ανώτερα δικαστικά όργανα στην Ελλάδα, έκρινε με απόφασή του αντισυνταγματικό τον νόμο για την εισαγωγή των διακριθέντων αθλητών μας σε Ανώτατες και Ανώτερες Πανεπιστημιακές σχολές, παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με τη συγκεκριμένη διάταξη νόμου οι διακριθέντες αθλητές δεν αδικούν συνυποψηφίους τους, καταλαμβάνοντας θέσεις άλλων. Η αντίδρασή μου ήταν έντονη. Είχα πει συγκεκριμένα ότι όλα τα παιδιά που ασχολούνται με τον αθλητισμό δεν γίνονται πρωταθλητές. Αυτοί όμως που προορίζονται για διακρίσεις και παλεύουν καθημερινά, εφτά φορές την εβδομάδα, στοχοποιούνται ως άρπαγες των θέσεων στα Πανεπιστήμια. Και μίλησα ως μια Ολυμπιονίκης που όμως στο πανεπιστήμιο πέρασε με εξετάσεις! Η πολιτεία για έναν ανεξήγητο λόγο, πολλές φορές αντιδρά τιμωρητικά. Εγώ προσωπικά έχω δώσει μια εξήγηση. Οι Ολυμπιονίκες ξέρουν πολλά περισσότερα από τους συγκεκριμένους ”ειδήμονες” της εξουσίας. Και οι φόρμες των Ολυμπιονικών μοσχοβολούν μπροστά στα κοστούμια τους. Και όμως, δίπλα σε αυτές τις φόρμες συνωστίζονται αυτά τα κουστούμια για μια φωτογραφία!

Με βλέπετε οργισμένη, αλλά έτσι είναι δυστυχώς η πραγματικότητα. Με δανεικές φόρμες και παπούτσια έκανα προπόνηση. Σήμερα μετά από τόσα χρόνια, η κατάσταση δεν βελτιώθηκε.

Μακεδονία. Τι γίνεται με την πολυδιαφημιζόμενη συμφωνία των Πρεσπών. Που πάμε και τι λέει ο κόσμος;

Η ψυχή μου ούρλιαξε σε ανύποπτους καιρούς, για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Και θα το ξανακάνει όποτε χρειαστεί. Είπα σε προηγούμενη ερώτησή σας ότι αυτή τη φράση δεν τη λες για μια στιγμή. Τη λες για όλα όσα έχουν προηγηθεί και για όσα ευελπιστείς ότι θα ακολουθήσουν. Γεννήθηκα σε ένα χωριό της Δυτικής Μακεδονίας. Ζω και δραστηριοποιούμαι στην Θεσσαλονίκη, την μεγαλύτερη πόλη της Μακεδονίας. Ναι στην Θεσσαλονίκη, την πόλη που μέχρι πριν λίγους μήνες οι βόρειοι γείτονές μας θεωρούσαν πρωτεύουσά τους. Πλέον ακούγεται ότι επισήμως δε θα την διεκδικούν. Θα μας το διαβεβαιώνει, λένε, το νέο τους σύνταγμα. Μα ποιον κοροϊδεύουν?

Γείτονες με ξεκάθαρες αλυτρωτικές διαθέσεις μας περιμένουν στη γωνιά. Βόρεια των συνόρων μας, Σλαβόφωνοι διεκδικούν τον Μέγα Αλέξανδρο για δικό τους ιστορικό ηγέτη, ενώ εμφανίστηκαν στην περιοχή μια χιλιετία τουλάχιστον αργότερα από τον θάνατό του. Ανατολικά των συνόρων μας και βόρεια της Ηπείρου, με περίσσεια θρασύτητα, επίσημα κυβερνητικά στόματα επιβουλεύονται κυριαρχικά μας δικαιώματα. Και μας είναι αδιάφορο αν γίνεται και για εσωτερική κατανάλωση. Όπως και να θέλει κανείς να χαρακτηρίσει τέτοιες συμπεριφορές, σίγουρα δεν αποτελούν πιέσεις για την ιστορική ακρίβεια, ούτε συμβάλλουν στη σταθερότητα στα Βαλκάνια. Το κράτος των Σκοπίων επιχειρεί να οικοδομήσει την εθνική του ταυτότητα σε βάρος της ιστορικής αλήθειας. Με τη δική μας χρόνια ανοχή, οι διεκδικήσεις του αποτυπώνονται προσβλητικά σε γεωγραφικούς χάρτες, ημερολόγια, αυτοκόλλητα αυτοκινήτων, χαρτονομίσματα. Υπάρχει Αφρικανική Μακεδονία; Υπάρχει Ασιατική Μακεδονία; Η χρήση του γεωγραφικού όρου “Μακεδονία”, ώστε να καλύπτει τη νότια πρώην Γιουγκοσλαβία δεν μπορεί να υφίσταται. Σε μια τέτοια σύνθετη ονομασία, ο επιθετικός γεωγραφικός προσδιορισμός θα εκλείψει πολύ σύντομα. Και θα προκύψει το αδιανόητο. Κράτος με το όνομα Μακεδονία! Δεν είναι ούτε φανατισμός ούτε αδιαλλαξία η μη αποδοχή του γεωγραφικού όρου της Μακεδονίας. Δεν αποτελούν εθνικιστικό παραλήρημα, οι φωνές έγκριτων παγκοσμίως ιστορικών που ζητούν να πάψει αυτός ο ευτελισμός της ιστορικής μνήμης. Τέτοιοι χαρακτηρισμοί βολεύουν μόνο τους ανιστόρητους, και κάποιους “επαναστάτες χωρίς αιτία”

Η μακεδονική γλώσσα που θέλουν να σφετεριστούν, υπάρχει και είναι στο μουσείο της Πέλλας!!!

Η οικογένεια τι είναι για εσένα;

Τα πάντα. Η ύπαρξη μου, η ζωή μου, η αναπνοή μου. Το στήριγμά μου, το καταφύγιό μου…

Ο γιος σου ακολουθεί τα βήματα των Ολυμπιονικών γονέων του;

Είναι λογικό να ακολουθήσει τον αθλητικό βηματισμό μας. Και ευτυχώς, γιατί από τριών χρονών, που είχαμε ένα προβληματάκι στην καρδούλα, είχε ξεκινήσει το κολύμπι και τώρα έχει μια ορθοσωμία απίστευτη. Θέλω να είμαι και εγώ καμαρωτή αλλά κάποια στιγμή κουράζομαι και καμπουριάζω, ενώ αυτός την έχει αποκτήσει λες και ήταν πρώην χορευτής! Τα βήματα των Ολυμπιονικών δε γνωρίζω αν θα τα ακολουθήσει. Ξέρω όμως ότι ακολουθεί βήματα σωστά, με ήθος, με μια απροσδιόριστη αλλά συνάμα τόσο αποκαλυπτική ευαισθησία για τα πάντα!

Η πολιτική είναι στα σχέδιά σου;

Από το 2006, ως υποψήφια Νομάρχης τότε Θεσσαλονίκης, ασχολούμαι εντατικά με τα κοινά, όπως συνηθίζεται να λέμε. Αν η απασχόληση με τα κοινά, ο αγώνας για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των συνανθρώπων μας,  θεωρείται πολιτική, τότε σίγουρα είναι στα σχέδια μου.

Είσαι άνθρωπος που σχεδιάζεις και πραγματοποιείς. Όταν δεν ταυτίζονται όνειρα και πράξεις πως αισθάνεσαι;

Όταν τα όνειρα είναι πραγματοποιήσιμα και δεν είναι παρά μια φαντασίωση, αισθάνομαι απελπισία και νιώθω ενοχές αν δεν ταυτίζονται με τις πράξεις. Είμαι ενοχικός άνθρωπος. Αυτό είναι εξαντλητικό. Αλλά αν δεν είχα εξαντληθεί, την Βαρκελώνη το 1992 δε θα τη θυμόταν κανείς…

Τι μήνυμα στέλνεις στην ομογένεια της Αυστραλίας;

Φιλοξενούμενη της ομογένειας στη Μελβούρνη και την Πέρθη πριν τρία χρόνια, επέστρεψα γεμάτη από μια άλλη Ελλάδα. Διαπίστωσα αυτό που συχνά λέμε στην μητέρα-πατρίδα για τους ομογενείς, ότι ίσως είναι «πιο Έλληνες» από εμάς που ζούμε εδώ.

Ο Ελληνισμός της Αυστραλίας όχι απλά δεν ξέχασε την πατρίδα του, αλλά δημιουργεί ακόμη και διαιωνίζει έναν εξαιρετικά μεγάλο πολιτισμό. Οι Έλληνες ομογενείς, έχουν δύο πατρίδες στις οποίες εκφράζουν τον ίδιο σεβασμό. Γιατί, μην ξεχνάμε ότι πολλοί Αυστραλοί έχουν δώσει τη ζωή τους για να είναι ελεύθερη η Μακεδονία, η Ελλάδα! Σας ευγνωμονούμε!

comments icon 0 comments
0 notes
7 views
bookmark icon

Write a comment...