Έκστηθι φρίττων ουρανέ, καί σαλευθήτωσαν, τά θεμέλια τής γής…

 -  -  30


“Έκστηθι φρίττων ουρανέ, καί σαλευθήτωσαν, τά θεμέλια τής γής· Ιδού γάρ εν νεκροίς λογίζεται, ο εν υψίστοις Θεός, καί τάφω σμικρώ ξενοδοχείται· όν Παίδες ευλογείτε, ιερείς ανυμνείτε, Λαός υπερυψούτε, εις πάντας τούς αιώνας”

Συνακόλουθα με το πνεύμα και την υμνολογία των ημερών, κάπως έτσι και όχι διαφορετικά θα μπορούσα να ξεκινήσω την γραφή του μεγαλοβδομαδιάτικού άρθρου. Στην ακολουθία των μεγάλων ωρών της Μεγάλης Παρασκευής θα ακουστούν εκείνοι οι ύμνοι που πλαισιώνουν τον τάφο του νεκρού Θεανθρώπου, οι οποίοι αποτελούν αριστουργήματα του ποιητικού λόγου της εποχής τους και μέχρι σήμερα. Η σταύρωση και η ταφή του εναπθρωπισθέντος Θεού, ως κοινού θνητού, στην τέχνη, πέραν της ζωής, αποτελεί αστείρευτη έμπνευση και βρίσκει την έκφραση της μέσα από την λογοτεχνία. Οσον αφορά λοιπόν, την έκφραση αυτή είναι πολυεπίπεδη και εμπνέει όχι μόνο ποιητές αλλά και μουσικούς και ζωγράφους. Η πορεία προς τον Γολγοθά και το θείο πάθος, η προδοσία, η θυσία ξαναζωντανεύουν σαν αρχέγονες έννοιες και η χαρά της ανάστασης του κεκοιμημένου θεού αποτελεί και την κάθαρση στην τραγωδία.

Επί χιλιετηρίδες χιλιετηρίδων η ανθρωπότητα αναζητά Μεσσίες, η ανθρωπότητα ενταφιάζει «εν νεκρούς λογιζόμενους» θεούς και αποζητά την τελική κάθαρση μέσα από την διαδικασία εξιλέωσης των ανθρώπινων παθών και μέσα από τη διαδικασία της μεταμέλειας.  Ολες αυτές οι εξελιγκτικές διαδικασίες λαμβάνουν συνήθως χώραν την ίδια εποχή για όλες τις θρησκείες. Η άνοιξη ακολουθεί τον χειμώνα και την νέκρωση σαν ανάσταση και η ευλογία της νέας ζωής ξεπηδά μέσα από τη παγωνιά και το σκοτάδι. Οσον αφορά λοιπόν το βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη, η διαδικασία των ανθρωπίνων παθών και των δυσκολιών της ζωής  εξελίσσεται στη χειμάζουσα περίοδο. Οι αναζητήσεις του ανθρώπου για απελευθέρωση και ανάσταση, πνευματική και εξωσυμβατική, πέραν των ορίων του φυσικού, η οποία να κινείται φυσικά στη διάσταση της υπέρβασης και του μεταφυσικού, ουδέποτε σταμάτησαν και η προσπάθεια του για την ελπιδοφόρα κάθαρση εκφράζεται μέσα από τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και φυσικά μέσα από τη τέχνη.

Ο φόβος του θανάτου και της ανυπαρξίας σε άλογα όντα δεν υφίσταται καθώς η ανθρώπινη στοιχειώδης λογική είναι απόλυτα συνυφασμένη με τις αισθήσεις και την κοσμοαντίληψη μέσα από αυτές.  Ολες οι ανθρώπινες αισθήσεις και η λογική εργάζονται για την κατανόηση του κόσμου γύρω μας και τελικά έστω ακόμη και για τους περισσότερο αθέους η παραδοχή της υπάρξεως του απολύτου τίποτα μετά την τελευτή του βίου, σίγουρα δεν είναι η καλύτερη επιλογή στην κοσμοθεωρία του κύκλου της ζωής και του θανάτου.

Επομένως, εκείνο που μένει μέσα από τη διαδικασία της ανεύρεσης της κάθαρσης μετά την πορεία διαρκών παθών στη ζωή του ανθρώπου, είτε σαν μέλος της ευρύτερης κοινωνικής ομάδος ή ακόμη σαν αποτέλεσμα επιλογής μονήρους διαβίωσης, είναι η μεταφυσική και υπερβατική κάθαρση. Μια κάθαρση όμως που δεν περιορίζεται στα όρια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων αλλά πρέπει να αποκαλυφθεί στον άνθρωπο από την υπέρτατη δύναμη ή τις υπέρτατες δυνάμεις, που ανήκουν στη σφαίρα του υπερφυσικού και εκείνου που δεν γίνεται αντιληπτού με τις αισθήσεις αλλά με την φαντασία ή τις πνευματικές λειτουργίες.

Η μόνη κάθαρση στη τραγωδία της ζωής του ανθρώπου είναι η Ανάσταση του Θεού και η αναγέννηση του κόσμου, όπως ακριβώς συμβαίνει στην ακολουθία του φυσικού βίου. Οι άνθρωποι παρατηρώντας τα φυτά για παράδειγμα, βλέπουν το κύκλο της ζωής, τη γέννηση, τη ζωή, την ανθοφορία, την ωρίμανση των καρπών, την ξηρασία των σπόρων, το θάνατο του φυτού, το πέσιμου του ξερού σπόρου στην γη και τον ενταφιασμό του. Θα πρέπει να περάσει ο κύκλος της ζωής των εποχών και μετά από το χειμώνα οι ζεστές ακτίνες του ηλίου, θα δώσουν νέα ζωή την άνοιξη και μέσα από τον ξερό, θαμμένο σπόρο, θα γεννηθεί, θ αναστηθεί μεταφορικά η νέα ζωή. Η διαφορά όμως στη φυσική διαδικασία και ο παραλληλισμός της θείας ενσαρκώσεως του Κυρίου, του θανάτου, της ταφής και της Ανάστασης (αναγέννησης, νέας ζωής) έγκειται στο στοιχείο της αιωνιότητας και της ατέρμονης διάρκειας μιας νέας ζωής μακράν απέχουσας της ταλαιπωρημένης γήϊνης ζωής.

Ο Ιησούς, ως ενανθρωπισμένος Λόγος και Θεός, κηρύσσει τα διδάγματα Του, στο γένος των βροτών και εξηγεί στον άνθρωπο το τελικό στόχο της δύσβατης επίγειας ζωής του που είναι η Θέωση. Η Θέωση, προϋποθέτει τη πορεία των παθών, των παθημάτων, την όποια φιλοσοφική αναζήτηση ζωής, την συμβίωση και ένταξη του ανθρώπου μέσα στη κοινωνική ομάδα εφόσον αυτό επιλέξει στη ζωή του και όλα αυτά με γνώμονα και άξονα ένα πλούτο συναισθημάτων ανάμεσα στα οποία κυριαρχεί η αγάπη και η συγχώρεση.

Δύο συναισθήματα που αρχικά ηρεμούν τον άνθρωπο και επέκεινα χρησιμοποιούνται ώς όπλα στη φαρέτρα του μαχόμενου βροτού για την επίτευξη του τελικού στόχου της Θέωσης και συγκατοίκησης  «εν κόλποις Αβραάμ» εις τον επουράνιον πνευματικό παράδεισο.

Ο ίδιος ο Χριστός, ακολουθεί αυτή τη πορεία ζωής και περαιτέρω βιώνει την απόλυτη αδικία, τον διωγμό, τα βασανιστήρια  και τον επώδυνο ανθρώπινο θάνατο σαν αποτέλεσμα της σύγκρουσης του με το κατεστημένο της εποχής εκείνης και πέραν τούτου την όποια απαγόρευση της ελπίδας. Η όποια ελπίδα γεννά στη πορεία επαναστάσεις σε βάρος των πολεμίων και αρνητών της και η παρουσία του Θεανθρώπου στην εποχή εκείνη γέννησε την επανάσταση. Μια επανάσταση, ένα όνειδος και πολέμους οι οποίοι δυστυχώς συνεχίζονται αδιαλλείπτως μέχρι σήμερα αλλά και επέκεινα φοβάμαι, καθόσον οι αρνητές της ελπίδας, οι Φαρισαίοι και οι Πόντιοι Πιλάτοι πάντα θα συνεστιάζονται στα ίδια τραπέζια στο διάβα του χρόνου.

Ας είναι τουλάχιστον αυτό το Πάσχα, αυτή η Ανάσταση ο λόγος εκείνος που θα σταματήσουν πλέον όσα συμβαίνουν στον ταλαιπωρημένο πλανήτη μας, οριστικά και δια παντός

Καλή Ανάσταση!

30 recommended
630 views
bookmark icon